Violet

15-letni Jesse jest świadkiem śmiertelnego pobicia swojego przyjaciela Jonasa. Młodzi
sprawcy uciekają, a motyw zabójstwa pozostaje niewyjaśniony.
Dla Jesse'ego zaczyna się nowy, nieznany, bolesny rozdział, w którym musi zmierzyć się
z emocjami, o jakich nie miał pojęcia. Nie umie rozmawiać o śmierci przyjaciela, nie
umie zapomnieć o tym, co widział. Dręczy go myśl, dlaczego on przeżył. Jako jedyny
świadek morderstwa musi odpowiedzieć na wiele pytań – rodziny zmarłego i ich
wspólnych przyjaciół z klubu BMX. Ale nie umie znaleźć słów. Zamiast tego ucieka w
swój wewnętrzny świat, desperacko szukając zrozumienia i ulgi. Mierząc się z
doświadczeniem, które przekracza granice jego wyobraźni.

Zdjęcia w „Violet” przypominają współczesną fotografię, która silnie operuje
nieostrością i kontrastem. Kadry jednak wypełnia ruch – zmieniający tempo, zapętlony,
zsynchronizowany z dźwiękiem, pulsem opowieści, co daje w kinie przeżycie niemal
transowe. Oszczędna, chłodna muzyka podkreśla wewnętrzną perspektywę, grę
podświadomości, ucieczkę od świata.