W pierwszym filmie, który Chaplin nakręcił po wojnie, nie pojawia się już
postać sympatycznego włóczęgi. Jego miejsce w czarnej komedii „Pan
Verdoux” zajmuje tytułowy morderca. Wzorując się na głośnej sprawie
francuskiego zbrodniarza Landru, mistrz burleski opowiada tym razem o
bankierze, który traci pracę w okresie Wielkiego Kryzysu. Aby utrzymać
niepełnosprawną żonę i dzieci, Pan Verdoux postanawia mordować starsze,
bogate kobiety. Ludzkie życie staje się dla niego warte tyle, ile może na nim
zarobić; sam przy tym uważa się za przedsiębiorcę prowadzącego interesy
nowocześniejszymi metodami – nożem i trucizną.
Złapany i sądzony ostatecznie Verdoux, wypowiada na sali sądowej
znamienne słowa, że ten, kto zabija jedną osobę - jest mordercą, a ten kto
zabija miliony – wielkim bohaterem. Świeżo po wojnie taka postawa nie
przysporzyła reżyserowi zbyt wielu pozytywnych recenzji. Dopiero po latach,
postawiono ten film obok największych dokonań Chaplina, uznając wnikliwą
ocenę społecznej hipokryzji za mistrzowską.