Słynny film Aleksandra Dowżenki, przedstawiciela i twórcy ukraińskiego kina poetyckiego. Mówiąc o pewnej wsi ukraińskiej, o jednym bohaterze czasów kolektywizacji i walki z kułactwem reżyser proponuje wspaniały, podniosły, a jednocześnie powszechnie zrozumiały, traktat o człowieku i przyrodzie, o porach ludzkiego życia, o relacjach: człowiek-środowisko. Jedno z ostatnich arcydzieł kina niemego urzeka nie tylko swą poetycką siłą i dojrzałością wyrazu, ale również uniwersalną refleksją filozoficzną.